Yıllar sonra bana tekrar yazdıran hayatın 7 yılda bir bunu tekrar ettirmesine şaşırdım. Yazmayı bırakalı yıllar olmuşken bir gün benim için satırlar akar mı diye soran olduğunda bu satırları okumasını dilerim. Yine 7 yıl sonra yazma gereği duymak sanırım hayatımın bir döngüsü diye düşündüm. 2019'dan sonra pandemi diye bir şey yaşadık. İnsanların ölüm korkusuyla hayatlarını değiştirdiği, evlerde yaşanan aylarca ay geride kaldı. Bu döngüde hayatıma yeni sayfalar ekledim. Alin ilkokula başladı. Benimle birlikte gidip geldiği bir okulu vardı.
Bazı duyguları çok geç keşfettiğimi, bir çok yaşam tecrübeme rağmen kendimde ve çevremde farklı durumlarda göstermiş olduğum reaksiyonların bana nelere mal olacağını öğrendim. Hayatımda hiç kendime ya da başkasına itiraf etmediğim bazı şeyleri açıkça söylemeyi öğrendim. Duygularımı yönetmekte bu zamana kadar hiç zorlanmamıştım. Perdelerimi indirdiğim, iniş çıkışları yaşadığım, vazgeçmediğim ve gerçek olanı hissettiğim duygularımı anlattığım günler yaşadım. O günler hayatıma öyle şeyler getirdi ki ben bile inanamadım. İlk defa kimseyi değil kendimi düşünerek ben olmayı seçtiğim zamanlarda, bir başkası için neler hissedebileceğimi gördüm. Benim için kıskanmak, açıklama yapmak, özlemek, sevmek, endişelenmek gibi şeyleri başkasına hissettirmeden yaşamak çok olağanken bunları karşımdakine gösterecek kıvama gelmiştim.
Bu hayatta zor olanın kabullenmek olduğunu öğrendiğimde 40'larıma merdiven dayamış oldum. Her yıl hayatıma kattığım tecrübeler, duygular daha çok yordu. Ben hayatımı düz çizgi üzerinde yürüyecek şekilde planlarken zig zag çizgilerin üstüne koşmam gerekti. Her geçen gün uykularım daha da kısalıyor. Öyle şeyler yaşıyorum ki hayatımdaki zorluklar yetmiyormuş gibi yeni challenge'larla kendimi deniyorum gibi geliyor. Duygularıma teslim olarak yanlışların içinde ayakta kalmak için çaba gösteriyorum. Bugüne kadar hangi yaptığımdan pişman olup vazgeçtim. Asla !!! Ben yanlışlarımın hayatımı değiştirmesine ömrüm boyunca izin verdim. Bununla öğrendim. Asla da vazgeçmedim. Şimdi bu yanlışlarıma eklediğim duygularım ve davranışlarım var. Buradan da ayakta kalmayı başararak hayatıma dönebilirsem ne yapacağım bilmiyorum.
Her geçen gün hayatımı daha da iyileştirmek için ne kadar çabalarsam o kadar terse döndüm. Artık öyle yorgunum ki çaba göstermeyi bıraktım. Sevdiklerimin bile günün birinde benden vazgeçeceğini bilmek, bu kadar acıya hazır olup olmadığımı bana sorgulatıyor. Ruhunu, duygularını bir kişide görmek ve ona sahip olamıyor olmak beni aşırı yordu diyebilirim.
Umarım tekrar yazdığımda 7 yıl geçer, ben bu zor zamanları vayy be bunları bile atlatmıştım şeklinde yazıya dökerim.
