Adnan Sohtorik

Çeyrek Asırlık Bir Yazı...

2011-12-26T00:00:00.000+02:00

Sanırım an itibariyle 25 yılı doldurdum. '' Ne yaptın o kadar yılda ? '' diye sorulduğunda vereceğim yanıt, genelde hiç ama bazen az bir şey yaptım diyebilirim. Hayal ettiklerimi değil belki ama hayal bile edemediklerimi yaptım, yaşadım. Yeri geldi iyi şeyler oldu hayatımda genelde çabuk bitti. Kötüleri de oldu tabi ki, onlarda izlerini bırakıp gitti. Bu kadar yılda tek saniye biriktiremedim. Bundan sonra da zor biriktiririm. Bu zamana kadar hep sevgi besledim, çalıştım, hep sinir oldum, kızdım, kıskanmadım, hırs yapmadım, başarılı da olamadım doğal olarak, hayal ettim, gerçekleştiremedim.

'' Hayat '' dedim, bitecek bir noktada, haliyle bende hep virgül koydum sonlandırmak istemediğim cümlelerimin sonuna...

Gelecekte ne kadar vaktim olduğunu bilemeden yaptım tüm saydıklarımı ve yine kalan sürede yapmaya devam edeceğim. Sadece 25 yılı geçti. Kalanından haberim yok ama biteni saydım. Tüm sevdiklerimi yanımda, her yaşamam gerekeni hayatımda ve iz bırakmayı istiyorum sadece bu hayatta...

- 25 -

Söylemeden Yatıp, Yazmadan Uyuyamamak

2011-10-15T15:55:00.000+03:00

Yine çıktı ruhumun derinliklerinden yukarılara doğru, yine her tarafta
karamsarlık bulutları, ne geçip gitti ne de aldıklari yetti, neşenin
toprağını serpmiştim üzerine oysa ki, onu da aştı ve tekrar geldi.Hoşgeldin;

Umutları karanlıklarda bırakan düşüncelerim, kaybettiklerimin yerine
koyamadıklarım ve yarın olmasını istemediğim bugünlerim...Sessizliğin duvarlara çarpmasının yarattığı yankının verdiği ruhsal
huzursuzluk, nabzının atmadığını düşündüren yaşamdan uzaklara bakarak
daldığın dakikalar, sokak lambasının dahi yüzünün bir kısmını
aydınlattığı durum, uykunda başını okşayanı hissetmeden rüyaya dalmak,
son nefesin alınmadan tüm nefesini vermek gibi, bu yazdıklarım
anlaşılır ya da anlatılır değil bunlar ?

Güçlü olmanın en zor yanları, her zaman ayakta kalabilmek, karanlıkta
ağlasanda aydınlıkta gülebilmek, hissettirmeden hissedebilmek..

Zayıflıklarımın cümlelerimde kalması dileğiyle..

Parçalı Bulutlu Yaz Olursa…

2011-06-16T20:04:00.005+03:00

Şarkıyı da dinleyip okuyabilirsiniz...

      Gözünün önünden geçer parçalanmış bulutlar, içinde hayatlar belirir irili ufaklı, yaşadığın hayatlar.. Kimi yağmur da görünür, kimi Güneş göründüğünde, bazen zaman ile belli olur, gece ya da gündüz olduğunda ama mutlaka yakalanırsın yalnız kaldığında…

     Her zaman film gibi göremezsin tüm yaşadıklarını, o istediği zaman gösterilir sadece gözünün önünde tam da düşündüğün yerde beyninin içerisinde.

     Gülümseyişini dağıttığın sokaklarda, somurtkanlığın yakalar seni, korkar karamsarlığa kapılırsın bir yankesici önünü kesmişçesine… Hani sen cebindekileri teklif edersin ama o yine de seni alır senden ve o sokakta bıraktığın gülümseyişlerini.

     Önce kadehi bırak elinden sonra kağıt ve kalemi, bırak düşünceler kilitli kalsın kafanın içerisinde, ne yaz ne söyle, düşün ve dinle yeter.

Seçmek mi Saygı Göstermek mi ?

2011-06-12T23:03:00.001+03:00

Her ne kadar siyaset ile ilgilenmesemde, belirli bir görüş mensubu olmasam da seçim sonuçları ile ilgili bir yazı yazmak boynumun borcu olduğuna karar verdim. Yalnız benim seçimden anladığım olay, kimin yüzde kaç oy aldığı, kimin kaç milletvekili sayısına ulaştığından çok, insanların birbirlerinin görüşlerine yaptığı saygısızlıklar ya da kazanma hırsından mıdır bilmem, kaybeden partiye oy vermiş insanlara farklı gözle bakmalarından ortaya çıkan sonuçlar…

Oy vermenin takım tutmak gibi bir şey olmadığını düşündüğümden, oy verirken insanlar yaşam tarzlarını, yaşamak istedikleri düzeni yaratacak kişilere oylarını verirler. Belki de seçimi yanlıştır fakat bunun bir tercih meselesi olduğu önemlidir. Kim mavi rengi daha çok seviyor diye yeşil sevenler onların seçimlerini sorgular merak ediyorum. Tamam bahsedilen seçim bu derece kolay bir şey değil ama sonucunda gösterilmesi gereken saygı bu kadar basittir.

Sonucunda verdikleri oy, ya iktidar partisine ya diğer partilere ya da bağımsız kişilere olmuştur. Diyelim ki kazanan partiye oy vermemişsiniz ki bunun bilinmesi önemli olmamalı çünkü demokrasi denilen şey seçim özgürlüğüdür. Kaybeden parti diye bir şey olamayacağına göre, sonuçta kaybeden ligden düşmüyor ya da ne bileyim partiyi kapatıp gitmiyor. Parti dediğin seni temsil eden insanların mensubu olduğu belli bir görüşü olan topluluktur. Satır arasında belirteyim siyasetten anladığımdan değil düşündüklerimi yazmak istememdendir.

İktidar partisine oy verenlere farklı bir nüfus kağıdı verilmiyor maalesef, tabi ki farklı bir muamele yöntemi var ama o da kim kazanırsa kazansın aynı sonla bitecektir. İktidar olmayan partiye oy verene siz bize oy vermediğiniz için sağlık, eğitim, ulaşım hizmetlerinden faydalanamıyorsunuz da denilmiyor bildiğim kadarıyla..

Tabi her zaman ki gibi anlamadığım nokta: kazanmış ya da kaybedilmiş olana karşı taraf tutan insanların, aslında % 99 bile olsalar o kalan % 1 ile yaşamak zorunda olduklarını bilerek ve onlara saygı göstermeleri gerektiğini öğrenerek ne zaman hayatlarına devam edecekler ??

Doğru Yere Ulaşmak

2011-05-24T02:31:00.001+03:00

Yazdığım kadar kısa bir özlem olmadı açıkçası fakat sonunda özlenenlere kavuştum. Gözümü her kapadığımda hayal ettiklerim artık gözümün önünde.. Uzaklarda yazdığım kısa dörtlükleri paylaşmak istedim. Kısa cümleleri kurmanın bile zor olduğu yerde yazdıklarımı aktarıyorum.

Beklemeyi, düşünmeyi öğretti dört duvar,
Ayrılığı ağaçtan düşen yapraktan öğrenmedim.
Özledim geceyi tekrar Güneş’i görebilmek için,
Damlalara özenip ağlamadım hiç

Hatıralar gülümsettikçe sevindim
Umutları beklettikçe yeşerdim
Doğru yerde olduğumda
Bahar zamanı gelecekti..

( Şu an doğru yerdeyim !! )

Bir Yılbaşı Böyle Geçti

2011-01-01T12:47:00.000+02:00

   Hiçte yazmayı düşünmediğim bir yerde, yatağımda yatmış, sessizce yazmaktayım. Son bir saati kalmış olan yılın, böylesine sessiz, neşeden uzak ve yalnızlık hislerine bürünmüş halde bitecek olması hiç aklıma gelmezdi. Tüm yaşadıklarının aklından geçerek bir anda sona yaklaşmasından dolayı haykıramadan, gözünü kırpmadan, uyku tutmadan sonun gelmesini beklersin.

   O son saniyeler geldiğinde ne anılar değişir ne de anılarını oluşturanlar, ne gelecek değişir ne de hayatında olacaklar...

   Sevdiklerinin; sesleri kulağında, kokularını hissedersin kağıdın yaprağında, gözünü kapatamazsın çünkü her kapanışta görürsün karşında ve sen tek kelime söz söylesende duyamazlar.

   Beklersin yeni yılda sağlıklı, mutlu ve sevdiklerinin yanında olabilmeyi, özlersin elinde olamayanları, istersin ulaşamadıklarını, kısacası öğreneceksin her yeni yılda yeni bir hayatın anlamını...

Sadece Kısa Bir Ayrılık

2010-12-07T14:37:00.000+02:00

   Gideceğim diye mi bu özlem ? Bu günler o yüzden mi yetmiyor ? Her yarın bir gün daha mı yaklaştırıyor gidişime yoksa her yarın daha da mı yakınlaştırıyor beni dönüşüme ?

  Sevildiğini duymak, hissetmek ya da bilmek her zaman güzeldi. Peki ama sevildiğini görmek ? İşte o gördüğün gerçekse ve hala uyanman gereken bir rüyada değilsen eğer, bil ki cennetine bakmaktasın. Sevdiklerini sana bir yağmur gibi yağdıran, sırılsıklam bir aşkın altında kalmışsın. Yıllarca damlayarak göl olmuş dostların, şimdi sen yemyeşil bir vadide o dostlarına bakmaktasın.

   Hiç söylememiş olsanda bu dileğini kalbinde görüp onu gerçekleştiren, ağzını açmana gerek duymadan gözlerinden kelimelerini anlayabilen, sadece sevdiği için değil mutlu olduğunu görebilmek için sana bu hediyeleri verdi. Hayatta her şeyin bir karşılığı varsa ve sen bu karşılığı ödeyebilecek durumda değilsen, karşındakine verebileceğin tek bir şey kalmıştır işte o da sen...

   Hayat denilen sana ait zamanın neresinde olursan ol, her zaman ailene, dostlarına ve sevdiğine ait ol. Çünkü onlar, verdiğin tek gülüşüne kahkahalar atarlar, ufacık üzüntüne hemen ortak olurlar, gitsen de gelsen de her zaman yanındadırlar, Sevildiklerini hep bilsinler çünkü hiç biri unutulmazlar.

   Kısa bir ayrılık, biraz özlem tatmak için...

Bir Kendim Bir Ben Gidiyorum

2010-10-31T02:33:00.000+03:00

     Heyecanımın üstüne yastıkla bastırmaktan yaşlanmışım. Hep yarının derdinde olmaktan bugün yalnız kalmışım. Tek yönde ilerlerken karşıma çıkan zıt yöndeki hızlara aklımı kaptırmıştım. Mutlu olmak ne kadar zor. Tek seferde mutlu olmak, tek kararla mutlu olmak, tek başına mutlu olmak, tek bi sözle mutlu olmak. Şimdi heyecana yer vermeyip mantıkla mutlu olmak vakti mi ? Yoksa her zaman ki gibi tek başına kalma vakti mi ?

     Şimdi yalnız uykumda rüyalardayım. Kimse olmasın ama uykumda, yalnız ben olayım. Yalnız, mutlu olayım. İsterken susup, beklerken konuşayım. Uykum gelmesin, düşünerek gözüm kapansın. Kalsın mutluluk, ne şimdi, ne yarın, ne de en sonda...

     Üzgün müyüm ? Hayır. Heyecanımı kaybetmişim, inancımı kaybetmişim. Hep çok sevip hep kaybetmişim, bitmiyor yine de hep bir yerlere doğru gidiyor kalbim. Her seferinde dönüyor bana kimsesi olmadan. Yalnız kalmıyor belki sürekli de olmuyor. Sadece mutlu oluyor, korkmuyor hiç bir zaman...
     Sezen Aksu her zaman haklı şarkılarında hele bir tanesi var ki giderken bana en uygun olanı :

Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde

Gidiyorum kokun hala üzerimde

Sana korkular bıraktım bir de yeni başlangıçlar

Bir kendim bir ben gidiyorum

Dünya ve Güneş’in Bir Yaz’ı

2010-07-19T03:01:00.001+03:00

Daha yeni mi geldi Yaz ? Bunu anlayabilmek için, Güneş’in kendini hissettirmesi mi lazımdı. Su’da yaşamak, toprağa benzemek ya da rüzgarın sesini duyabilmeyi beklemek için bir sebep mi olmalıydı Yaz.

En sevilen mevsimi bu kadar kötümser betimlemeyi sadece ben başarabilirdim. Dünya’nın üzerindeki yükü önemsemeden onu bu kadar sıkıntıya sokan Güneş’in hiç bir derdi yok mudur ? Hep ışık mı saçacaksın ? Tüm enerjini verdiğin, gölge bulupta rahat edemediğinde sen ne kadar dayanabileceksin ? Battığını görmesinler diye Dünya’nın dönmesini mi bekliyeceksin ? Tüm gezegenin ışığı olmaktan yorulduğunda seni aydınlatanın Dünya olacağını pek sanmıyorum. Bırakamadığı yükleri taşıyan Dünya, Güneş’e karşı koyamaz ve onun yörüngesinden çıkamaz. Önce yorulacak, sonra dayanacak ama en sonunda patlayacaktır. Bekle Dünya, dönmeye devam et. Elbet yükün hafiflemez her zaman yorulacaksın. Yorulduğunda duramazsın. Yükünü kaldırmalı, Güneş’e dayanmalısın. Karanlıkta yapamazsın…

Yorulmak bizlere özel bir durum. O an geldiğinde bir ağacın gölgesinde dinleniriz. Fakat ömrümüz bir Güneş kadar uzun değil her zaman enerjimizi veremeyebiliriz. Gölgede dinlendiğimizde sessizce enerji toplar, tekrar hayata devam ederiz. Şimdi bana gölge lazım bir ağacın altında, gördüğüm en yakın ağaçsa şu an kendi gölgesinde kalmakta. Yoruldum ama duramadım. Aradım, fakat gölgeyi bulamadım. Şimdi gölgesinden faydalandığım bir gecede dinlenmekteyim. Tekrar aydınlık olduğunda yükümü alıp, yola devam edeceğim. Tek fark Dünya kadar güçlü değilim.

Gökkuşağındaki Son Hikayesi

2010-04-30T22:54:00.001+03:00

Şimdi mi ki ayrılık vakti ? Sırası gelen son’u bana mı getirdin şimdi ? Hepsini bana verdiğin dostluklarımı, arkadaşlıklarımı, sevdiklerimi, yorduklarımı, güldüklerimi, dinlediklerimi, anlattıklarımı, verdiklerimi, kazandıklarımı geri mi aldın sandın. Oysa ki hepsi benim aklımda, kalbimde, anılarımda.. Gülüşümün hafızalara kazınmışlığını kıskandığım, bu kadar çok sevildiğimi öğrenmişliğin, uzun veya kısa da olsa birlikteliklerin bittiği, ailem kadar sevdiğim, sevdiğim için çalıştığım, dostlarıma yol gösterdiğim uzun bir yolculuktaydım. Uzun cümle kurmamı engelleyemediğim halde yazmaya devam ettiğim fakat bu bitmeyen cümlelerin sonuna konması gereken bir nokta olduğunu maalesef bilmekteyim.

Yeni bir paragrafta hayatımda olmayacaklarından şüphe duyanlar olmasın. Hayatım boyunca zamanımı bu kadar iyi kullanmamıştım. Biraz zamanımı biraz kendimi biraz da gülüşümü vererek kazandığım dünyalar benim için paha biçilemez. Herkesin sahip olamayacağı dostlara, onların sevgilerine, yaşanmış hatıralara, okunduğunda duygulanacak kelimelere sahibim. Her ne kadar ağlamamak için kendimi tutsamda, sevildiğimi bu kadar bilmek buna engel oldu. Hayatta her zaman iyi hatırlanabilmek amacı taşıyan biri için yaşarken bunu görebilmek, zamanla unutulacak olsamda beni çok sevindirdi.

Şu son günlerde çok dinlediğim şarkıyı neden çok dinlediğimi öğrendim. ‘’ Dünde ne vardı, unuttum geldim. Dünya yansın koyverdim, bana biraz renk ver.’’ İşte ben o renklere sahip olabilmek için dünde kalanları boşverip her yeni gün onları kazanmak için çabaladım. Sanırım artık o renklere sahibim, hatta gökkuşağım var diyebilirim. Bu renkleri bana verenlere kucak dolusu sevgiler, hayatımın parçası olan her birine teşekkürler…

Az Güneşli Çok Yorgun

2010-02-13T01:16:00.001+02:00

Az önce takvimden bir sayfa daha koptu. Farkında olmadan camdan baktığımda, hafif gri bulutların altında ondan daha koyu renkte bir deniz ve hemen bitişiğinde farklı renklerde ışıklar vardı. Sonu olmayan karanlıkların bir tarafında ışık olabileceğini hatırlattı. Neyse ki sadece odam karanlıktı…

Her yeni güne Güneş’ten önce uyanmak zorunda kaldığımda kendimi sorguluyorum. Koca Dünya’yı aydınlatmaktan daha önemli başka ne olabilirde ben Güneş’ten önce hareket ediyorum ? Neden her uyanmakta zorlandığımda sevdiklerimi düşünüyorum ? Ayakta bile duramayacakken gülümseyebiliyor, kendimi bile dinleyemiyorken başkalarına saatlerimi ayırabiliyorum. Tüm bunları farklı metotlarla yapan insanlar kısaca ‘’iş’’ olarak tanımladıkları bu görevi belki de Güneş kadar büyük ve ulaşılamaz olamadıkları için yapıyorlardır.

Alt tarafı sende tüm insanlar gibi çalışıyorsun bu kuru gürültü niye demenizi duyar gibiyim. Evet çalışıyorum. Bundan dolayı sıkılmış olduğumdan değil, keyif aldığımdan bunları yazıyorum. Ben çalışırken insanlar için bir şey yapabildiğimi düşünüyorum. Kimi zaman ağrıyan bir yaranın düzelmesini sağlarken, kimi zaman hedeflerini gerçekleştirmek için onlara destek olurken, en önemlisi de mutlu olduklarını görebiliyorken keyif alıyorum. İş yerinde dostlarla çalışmak gerçekten de az önce takvimden kopan sayfanın rüzgara kapılıp kaybolmasına sebep oluyor. Yeni günde yeni birşeyler öğrenebilmek, yeni insanlara ulaşabilmek ve hepsini olmasa bile birkaçını mutlu edebilmek sanırım benimde mutlu olmam için yeterli bir sebep olsa gerek…

Bir savaş alanında hem yaralılara su dağıtan, hem düşmanla savaşan, hem bu ikisini huzuru bulabilmek için yapan bir savaşçı gibi, uyandığım dakikadan tekrar uyuyana kadar bir çok tarafa koşturuyorum. Hepsine yetişmenin mümkün olamayacağını bilmekte, bu kadar koşturmacaya karşı bir sonuç elde edememekte üzüyor. Neyse ki bir sonun geleceğini biliyoruz, sonunda ne olacağını bilmesekte.

Güneş’in benden önce uyandığı, aydınlığın bol olduğu, sıcaklığın içimize dolduğu o günlerde hep beraber olmak dileğiyle, görüşmek üzere…

Olmadı Gitti, Yirmi Üç’te Bitti…

2009-12-26T02:04:00.001+02:00

Bir yılın nasıl geçtiğini anlamadan bitirdim. Blog açmaya karar verdiğim gün ne kadar yazabilirim ki diye düşünmüştüm. Zaman ayırma fırsatı bulamasamda birkaç kelimelik cümlelerden paragrafları oluşturmayı başarmışım. Şimdi dönüp okuduğumda nerelerden ne şekilde geçmişim anlıyorum. Kaybettiklerimin yanında kazandıklarım o kadar az ki, düşüncelerimin yanımda gülümseyişlerimin hayal kırıklıkları olduğunu anlayabiliyorum.

Bir anda büyüyemedim ama yaşlanmışım gibi hissettim bir an için, bir yılın bu kadar çabuk geçtiğine ilk defa şahit oldum. Hadi bir yılı anladım da 23 tane yılın bir arada benimle olabilmesini anlayamadım. Büyüyorum. Yaşlanıyorum belki de, gülüyorum hala çocuk kalabilmek için, sewiyorum kalbim her an dururda fırsat olmaz bir daha diye, yaşıyorum yarında burada olduğumda neler yapabileceğimi görebilmek için, düşünüyorum yine yarın nolucak diye..

Hep pişmanlıklarla dolu geçirdiğim bir senede sevindiğimi hatırladığım birkaç anı yer etmiş sadece hafızamda, kalanları hatırlamak istemesemde asla silinmeyecekler eminim. Sevmekten çok sevilmeyi başarabilmek, adımı söylediklerinde iyi hatırlanabilmek tek dikkat ettiğim.

Fazla vaktim yok yazmak için zaten cümleleri de artık aklımda tutamıyorum. Bazen yoruluyorum. Bazen seviniyorum. Bazen seviliyor, genelde seviyorum. Dostlarımı, ailemi, sevdiğimi, kendimi de özlüyorum. Sorularımın cevaplanması için daha çok yıllar geçmesi gerek biliyorum. Bekliyorum, sabrediyorum. Yeni yılda daha az yaşlanmak, daha çok sevinmek, daha az üzülüp, daha çok sevilmek dileğiyle, şimdiden herkese mutlu yıllar…

Yetmeyen Zamanın Ertelettiği Hayatlar

2009-11-03T10:59:00.001+02:00

Birkaç günlük yağmur dolu günün ardından sabah Güneş’i görerek uyanmak hoşuma gitti. Genelde kalktığım saatlerde Güneş doğmamış olurdu. Her yazımda belirttiğim gibi yine ara vermişim. Anlatılacak olanlar genel geçer günler benim için fakat düşünceler, hayaller, duygular burada paylaşılabilir.

Bitirdiğim her gün için sevinmek beni düşündürüyor. Olması gereken, o günün bitmemesi için elinden geleni yapmak olabilirdi. Uyandığımda beynimde dolaşan yıkıcı düşünceler her seferinde daha da yaklaşmasa iyi olurdu. Bomboş uyanmaktansa bir amaca hizmet etmek, yorucu olsa da bazen keyif veriyor.

Erken saatlerde kalkıp gittiğim bir işim, son senesini okuduğum ve bu sene bitirmeyi planladığım okulum, en iyi yaptığım iş olmasına rağmen üstüne düşme gereği duymadığım antrenmanlarım, görmeyi çok özlediğim dostlarım, sadece uyumak dışında zaman ayırmak istediğim evim, her zaman yanımda olan ailem, aynaya bakacak kadar zaman ayırabildiğim kendim ve bir de sevdiğim sen varsın. Şu an bu yazdıklarımın hepsi mevcut hayatımda fakat tümüne yetmeyen bir günüm ve tekrar yaşayamadığım zamana da sahibim.

Önümde çok zamanım olduğunu düşünüyorum. Tüm bu zamana hepsini sığdırabilirim bunu da biliyorum. Fakat ihtiyacım olan gelecekte sahip olacaklarım değil, günümde yaşayacaklarım. Ailemin benden yardım istediğinde yanında olmak, sevgilime özlediğimde sarılmak, dostlarımın bana ihtiyacı olduğunda orada olmak istiyorum. Yapmam gerekeni boş bir anımda değil, yapabileceğim an yapmak daha iyi olurdu.

Zihnimdeki kareleri canlandırmak, geçmişte yaşanmış anılarda yaşamak birşey ifade etmiyor. Hayatta baş ucuna koyup hergün baktığın tek bir fotoğraf yetmiyor. Hergün yenisini yaşadığın farklı fotoğrafları her seferinde farklı cümlelerle anlatabilmeyi isterdim, ki bu da imkansız görünüyor.

Hatıra Sayılır Olanlardan Seçmeler

2009-09-16T04:20:00.001+03:00

Aslında blog’a yazmaya başlarken nasılsa bilgisayara yazıyorum aylarca birikmez yazacaklarım diye düşünmüştüm. Yanılmışım şimdiden iki ay geçirmişim bir şeyler karalamadan, oturupta yazacak vakit bulamamışım.

Ne kadar da geride kalmışım. Geçen zamanı arıyorum şimdi hafızamın alt katlarındaki arşivlerde, aşağı inerken bile zorlanıyorum. En son Ağustos başında bırakmak zorunda kaldığım işim aklıma geliyor. Çalışma arkadaşlarım, öğrencilerim vs. Yaz, tam ’’ bitti ’’ derken, uzun zamandır görmediğim gözlerde bana bir şeyler aratıyor. Tam o sırada onbir ayın sultanı devreye giriyor. Bu arada yeni iş arayışlarına devam ederken, tekrar toprakta buluyorum kendimi. Ummadığım hatta bıraktığım anda yine o yuvarlak cisim önüme çıkıveriyor. Belki de bu kadar uzakken tekrar başlayabildiğim, en iyi yaptığım ama uzun süredir yüzüne bakmadığım işime dönüyorum. Hemde hiçte olmayı düşünmediğim bir yerde…

Sanmasınlar ki artık kendime zarar vermiyorum. Hiç olmayacak yerde elimi kırabiliyorum. Kendine dikkat et sözünü bu kadar söyletipte, kendine bu kadar dikkat etmeyen biri olarak üç hafta sağ elim olmadan yaşamaya çalıştığımı unutmuyorum. İmza ve resimlerin boş yer bırakmadığı alçımı çıkarttığımda elimin şişine bakıp gözlerimi büyütüyorum. Şimdi belki de en normale yakın halimdeyim. Biraz sakalım war, biraz da susadım.

Hesaba katılmamış birinin gözlerinin içine baktım. Başlarda sustum, konuşmadım. Sonra biraz dinledim. Artık büyümüştüm, gittim içeri oturup düşündüm. Kalbimi vermeden önce artık aklımı koyuyorum önüme, hissetmeye başlamadan düşünmek, bana hayaller yerine gerçekleri gösteriyor. Bende gerçekleri hissederek öğrenmiştim. Şimdiyse tüm kalbimden söyleyebildiğim, söylerken hissettiğim bir kaç kelimem var.

Yakında başlayacak Razaman bayramı için şimdiden herkese iyi bayramlar, tekrar aynı okulda ve aynı işteyim. Farklı bir takımda olsamda, sahaya çıktığımda hep aynı yerdeyim. Bu kadar ara verme cesaretini bir daha bulmamak üzere, tekrar yazabildiğim en yakın zamanda görüşmek dileğiyle…

Bir Yaz Gecesi Rüyası

2009-07-04T01:47:00.001+03:00

Tam bir ay olmuş birşeyler yazmayalı, aslında değişiklik öyle çok ki hayatımda.. Yaklaşık üç hafta önce başladığım işimden tutup, girdiğim davadan, belki de daha sonra aldığım arabadan ve ehliyetten bahsedebilirim. Bunların hepsi için biraz fazla yazmam gerekli farkındayım.

Çocuklarla başlayıp, insanlarla uğraştığım, 12 saat süreyle iş yerinde kaldığım, çok tatlı ve yorgunluğumu unutturan kişilerin olduğu bi yerde buldum kendimi yakın bir zamanda. Ne kadar günde 5-6 saat uyusamda, sabahında işe sıkılmadan kalkabiliyorum. Yaptığım kazadan doğan davaya girmekte var bu sürede, yeni arabamı almakta, ehliyetimi aldığım bugünde var hayatımda...

Okulda başarılı geçirdiğim bir dönem var. Alttan dersimin kalmadığı.. Duygularımı gösteremediğim yönlerim var her zamanki gibi bekleyerek zaman kaybettiğim. Gece yarılarında ekranın başında bir arkadaşım var çok sevdiğim. Her gece bana katlanmaktan zevk aldığını söyleyen.. Gittikçe unutanlar var beni mesela, aklımda olsalarda söylemediklerim. Sevdiklerim var hiç bir zaman yanımdan ayrılmasını istemediklerim. Tepemde bir Güneş var, yakıp kavuran fakat bir damla suyla yüreğimi serinletmeyen.

Öyle hızlı ve dolu geçirdiğim günlerim varki, satırlara sığdıracak vakti bulamıyorum. Hepinize mutlu günler diliyorum, yakın bir zamanda görüşmek üzere...

Dünüm Yarınımdan Önce !!

2009-06-02T11:30:00.014+03:00

Koca Mayıs’ta yazılan sadece bir yazı var. Anlaşılan ne getirmiş ne götürmüş benden, sadece akıp geçmiş alelade ömrümden…

Anılarımı odamın tavanına astım. Her gece yatağımda onları izleyerek uyuyorum. Geçmişimde kalanları bugünlerde çok arıyorum. Çok zaman hüznümün damlalarında boğulurken buldum beni, gidenleri ararken, ümitle beklerken bazen de… Şarkıların nakaratlarından çok ara satırlarını dinliyorum. Benden bahsetmiş mi diye merak ederek, düşünüyorum.

''Hangisinde takıldım kaldım.'' derken, anladım. Geçmişte tutuklu kaldım. Herşeyim arkamda duruyordu. Sevincim, mutluluğum, hüznüm, hayallerim, gözyaşlarım, kahkahalarım ve kendim.. Şimdi bana, ''Bunlardan daha fazlası önündeki yıllarda var.'' demeyin. Ben Güneş’in doğuşunu değil batışını özlerim.

İstediklerim yarından değil, dünümden.. Önümdeki gelecek benim için değil, bugün için gelecek..

- Yazmasam Uyuyamıyorum -

2009-05-10T02:00:00.001+03:00

Bir gece vakti ansızın fark ediverdim yalnızım
Fark ediverdim, kendime geldim, gerçeği gördüm anladım
Bir gece vakti ansızın yavaşça kalktım uyandım
Vurdum kendimi, vurdum yollara, ovaları, dağları ben aştım
Arkama dönüp bakmadan, kendime sorular sormadan
Geceleri köyleri, kentleri geçtim, yürüdüm durdum güneş doğmadan
Bir gece vakti ansızın fark ediverdim yalnızım
Fark ediverdim, kendime geldim, gerçegi gördüm anladım

Gelde açıkla şimdi neden üzüldüğünü, geceleri nasıl uyuyamadığını, karnına giren ağrıyı, hücrelerine yetecek kadar bile alamadığın havayı anlat… En iyisi bunları bir yere yaz, unutma. Ne kadar çok istediğinde o kadar çok olmadığını hatırla…

Bu kadar mı hak etmiyorum, her seferinde... Kendimi mutlu hissettiğim yerde bile bana yer yok. Önümde yaşamam gereken bir günüm olmasa şu an burada olmak istemeyeceğimden eminim. Karnımdaki kasılmalar geçsin diye yazıyorum. Aldığım nefes hayatta tutsun diye yazıyorum. Hala anlamsızca gülebiliyorsam, umutsuzluğa, üzüntülere alışmış olduğumdandır.

Uyumak istiyorum. Aklımı kullanmadan, gözlerim dolmadan, belirli bir noktaya bakmadan, gözlerimi kapatmayı başararak uyumak istiyorum.

üzülüyorum…

- Uyandığımda Yanımda Sen Vardın -

2009-04-26T03:16:00.001+03:00

Arkadaşlar yazıları okuduktan sonra oy verirseniz sevinirim. Ayrıca bundan sonra her hafta siteye haftanın şarkısı eklenecektir. Şimdi yazıya geçelim…

Rüyadaydım sanırım. En azından hayallerimi yaşadığım zaman rüya olmalıydı. Belki de çok istediğim için olmuştur. Yine de kendi rüyamı anlatmaya karar verdim.

Gecenin yarısında çıkmıştım yola, gitmek istediğim yere giden araç bile yoktu. Bunu göze almak bile ne derece kararlı olduğumun göstergesiydi. Bilmediğim bir yola onun uğrunda girebilmek, değerli olan için sınırlarım olmadığını gösterebilmekti. Kızmasına sebep olsamda kendimi affettirebilmeyi becerebileceğimi düşünüyordum.

Tek isteğim yanında uyanabilmekti. Başının omzumda olduğu zaman hissettiklerimi anlatamam. Sana sarıldığımda, o anki ‘’Dünyanın en mutlu kişisi’’ ünvanını almıştım. Tek kötü yanı benim hissettiklerimi sana yaşatmayı başaramamış olmam sanırım. Yine de elini tuttuğum sırada kafanı göğsüme koymanı hatırladım. Kokunu içime çekerek yatabilmek bir yana, seni izlemek o sırada öyle güzel ki, gözlerimi bile kırpmaya gerek görmüyorum.

Belki de hiç uyumadım. Aldığım nefeste oksijenden fazlası vardı. Kimbilir bu rüya da kaç dakika sonra bitecekti. Birden rüyamın uzun sürmesi için süresini 5 dakika uzattığım alarm çalıverdi. Tam yerimden zıplayacaktım ki, uyandığımda yanımda sen vardın… İşte o zaman mutluluğumun sebebini anladım.

Yine Eski Bir ‘’Günaydın’’

2009-04-20T03:41:00.001+03:00

Yine gece geldi. Her geldiğinde getirmeyi unuttuğu uykuyu yine unutmuş. Belli ki kendisini tanıştırmaya pek niyeti yok. Yoksa istediklerinin içerisinde olmadığı uykuya gerek mi yok ?

Vizeleri atlatabilmenin sevincini yaşadığım, Güneş’in sadece tenimi ısıtabildiği sıcaklıkta, sokakların dolup taştığı bir hafta sonunu bitirmiş bulunmaktayım. Genelinde kötü geçen sınavlardan kurtulabildim sonunda.

Ne kadar mesafe olsada, uzakta kalmamayı, çok yakınında olmasada, yanında olabilmeyi hayal ediyorum. Sende denizin sesini farklı bir kıyıda dinlemiştin bu hayalde. Ufacık bir ses’e uyanmayı öğreten günışığından başkası değil ve tabi bir de o ses’in geldiği kaynak... Uyumuyorum yine evet, saat biraz da geç olsa gerek, yazıyorum. ‘’Günaydın’’ yazıyorum.

Kalkacağım. Yeni bir güne başlar taklidi yapacağım. Var olan duygularımı yanıma alıp, yola çıkacağım. Gittiğim yerlerde yanıma aldığım o duyguları kimseye göstermeyeceğim. Taşımak ağır değil zaten, yaşayamamak ağır. Neyse sonra yine gece olacak sanırım. Yine saatler hızla ilerlerken ben kimseye göstermediklerimi teker teker ve tek başıma hissedeceğim. Yapılması gereken tek şey uyumayı başardıktan sonra, bu paragrafı baştan almak olacak.

Bu paragraflar böyle devam etmeyecek ya, mutlaka bir yerde cümleler yetmeyecek. Gayet rahat ve huzurluyum. Bu yazılanlar kadar ümitsiz değilim. ‘’ihtimalsiz bir hayal yok ki Dünya’da’’ diye başlayan bir şarkıyı hergün defalarca dinliyorum. Yazarken ağırlaşan cümleler, çok derinde kalmış olupta yazıya aktardıklarımdan ibaret. Yaşarken bu ağır satırları hızlandırıyorum denebilir.

Yakında antrenörlük kursuna başlayacağım. Tatilleri ailem olmadan, ertesi sabahı yarım uykularla karşılayacağım. Belki birazda promilimi yükseltirim. Yinelediğim günlerim ve yeniden yazdıklarımla tekrar görüşmek üzere...

{ Boğaz’da Bir Aylak Adam }

2009-04-08T18:34:00.001+03:00

Bu aralar çok alıştım denizin kıyısına, o kadar güzel ki sesi, o sesi dinlemek için saatlerce bir bankı esir almama yetiyor. Kitabımın kahramanı gibi olmaya başladım. Kendisi benden daha cesur ama benim kadar gerçek değil...

Kilometrelerce yürüdüğüm yollarda tek kelime konuşmadığım için satırlardan intikam alıyorum. Her bankta oturanın kendince bir sebebi vardır elbet, sanırım bende rüzgarın denize karıştığını hissetmeyi kendime sebep buluyorum. Uzakta kalan, özlediğim bir parçam belkide en derinde, ben ise başkalarının attığı oltaları izleyerek o parçama bir türlü ulaşamıyorum.

Uzun süredir oturan öğrencileri gördüğümde siyah-beyaz bir film izliyormuşum gibi geliyor. Hatta daha da öncesindeki eski fotoğraflarda kalmış yaramaz gülüşümü özlüyorum.

Dalıp gittiğim zamanlarda aklımda sen varsın, peki ama sen kimsin ve neden aklimdasin ?

Hayatın hangi yöne aktığı değil önemli olan, aktığı yönde götürdüğü yaşanılanlarla, zıt yönde götürdüğü ulaşılması zor bilinmezliklerdir hayatın içerisine değer katan...

[ Sustuklarımda Söylediklerim ]

2009-03-26T12:56:00.001+02:00

Geçmişi okudum tekrardan, hatırlanmak istenmemiş olsalarda yazılmışlar. Birgün okurken gözlerimin dolacağını düşünerek yazmamışım. Kimseye anlatmayı sevmediklerimi satırlarıma yansıtmışım.

Yola çıkmadan birkaç şey yazmak istedim. Önümüzdeki pazar akşamından sonra bir haftalığına buralarda olmayacağım. Kendimi özlediğim birşeyi yapmak üzere uzaklara götürüyorum. Döndüğümde yeni anılarımla olacağım.

Söylediklerimin dudaklarımdan çıkması, sustuğumda söylemekten vazgeçtiğim anlamına gelmiyor. Birtanem dediğimde rol yapamıyorum. Kendimden çok önemsediklerimin bana bu kadar uzak olmak istemesini gerçekten anlamıyorum. Sadece kalbimi kırarak değil, aklımı da benden alarak gidiyorlar. Kendi düşüncelerini benimmiş gibi anlatıp karar verdiklerinde beni aslında önemsemediklerini anlayabiliyorum.

Bir iple bağladıkları hayatlarından bir makasla çıkabileceğimi düşünüyorlar. Maalesef bilmedikleri benim ördüklerim makasla kesilmiyor. Giderken sımsıkı sarılmak isterdim sanki bir daha göremeyecekmiş gibi… Benim merakımın % 1’i kadar merak edilmek isterdim sanki düşünülüyormuşum gibi…

Döndüğümde bahar gelir umarım. Gelirken, beni kendime getirsin. Herkese mutluluk versin. Benim düşündüklerimi, yazdıklarımı, söylediklerimi götüremeyeciğini anlamış olsun.

Yalnız Bir Gece Sadece

2009-03-22T01:03:00.012+02:00

Kahve tadına bulaştırdığım alkolle tek başımaydım bu gece, ilk defa üşenmeyerek oturduğum yerden kalktım. Yetmeyen içtiklerim değildi, içtiklerimin yetmesi zaten mümkün değil. Tek başınalığı bu kadar hissettiğim fazla an olmadığına eminim. Promilin yükselttiği gecemde aklımdan geçen, yanımda kimsenin olmayacağını öğrenebilmem oldu.

Tek başınalığın verdiği duygu yalnızlık olmasın isterdim. Yalnızlığımı paylaşabilmek isterdim. En azından gündüzümün geceye yansıyabilmesini isterdim. Güneşimin yatağıma da girmesi fena olmazdı. Uykumun gözümü yokladığı aşikar olsa da beynimin buna izin vermesi pek mümkün değil. Hepsi birbirine geçmiş düşüncelerim aklımı kurcalamakla meşgul belki ama kendimi kontrol edebilmem beni rahatlatıyor.

Bahar'ın gelişi sürpriz değil, kuşların ötüşü de öyle. Baharın getirdikleri şüpheli, keder bu mevsime pek uymaz. El üstünde tuttuklarımın verdiği değersizlikte ilerlesemde katlanabileceğim sevgilerdeyim. Yolları ve yılları tek başıma aşabileceğim kudreti dilediğim günlerde görüşmek dileğiyle...

Yok Olmak Anıdır Şimdi

2009-03-12T01:43:00.006+02:00

Ne de güzel değişmiş geldi bir anda günlerim. Meşguliyetimin yorgunluğunda, yolların peşinde geçirdiğim günlerle dolu bir haftam oldu. Koşarak, yüzerek, yolda uykuya dalarak, dersi bile dinleyerek, geçen zamanı fark edemeyecek halde buraya kadar geldim. Buradan bir yere gitmek istemiyorum çünkü hayatın içerisinde yalnız yolculuklardan pek zevk almıyorum.

Şimdi ellerimin arasından kayıp gidecek olan zamanı değil, giderken yanında götüreceklerini ve bana kalacakları düşünüyorum. Korkularımı kendime söyleyip, kendimi sıkıntıya sokuyorum. Şarkılara bu kadar inanmak istemiyorum. Hepsi beni özetlemese gayet güzel olurdu. Her bir anımdan bahsettiğinde birleşmiş olan parçalarım tekrar dağılıyor. Nereye kadar birleştirebilirim acaba ve birleştiremediğim yerde ne olur bilemiyorum. Her şeye katlanabilmeyi öyle öğrenmişim ki artık katlanmama gerek olmasa da değiştirmiyorum yaşantımı.

Başkalarına anlatmayı beceremiyorum. Kendime anlattığımda daha kötü oluyorum. Uzun süre cama baktığında görmek istediğini görürmüşsün ya hani ben de seni görmek istediğimde uzun süre bakmaya başlıyorum. Camlarda bile olsa görüşebilmek güzel. Farkındayım yine her zamanki gibi imkânsızlara oynuyorum. Ne olurdu da bir kere sözümü dinletebildiğim gönlüm olsaydı ya da bir şeye karar verirken hislerimi dinlememiş olsaydım. En azından hissettiklerimi söyleyebildiğim kelimelerim, yer çekimine karşı koyan gözyaşlarım, her sevgime yetecek büyüklükte kalbim var.

/// Mutluluğu Paylaşmak \\\

2009-02-27T01:52:00.006+02:00

Bak yine yetişemedim sana, ardından bakıyorum. Neyse ki arkama dönmüyorum çünkü tüm fırtınalar ardımda kopmuştu hatırlıyorum. Geçeceği bilinen ama yavaşça suyun üzerinde ilerleyen heybetli bir yük gemisiyim. Bazende kağıdı kalemi bıraktıran kelimelerin arasındayım. Unuttuğum cümlelerde ki özneler tarafından unutulmuşum. Sessizce geçiyorum.

Hayatlarla ağaçlar arasındaki benzerliği izliyorum. Hepsinde dallar var, kimi dalda yaşayanlar, kimi dalda vazgeçilmeyecek olanlar, kimi dalın çürükleri, kimisinin çiçekleri var. Mevsimlerine göre davranışları var. Ağlamaklı sonbaharları, Hüzün dolu-soğuk kışları, rengarenk baharlarda, güneşi bekleyen çiçekli yazları var ikisininde. Her budama sonrası yeniden çıkan dalları olması yeni bir yaşa benzemiyor mu ? Kesildiğinde halkalarla öğreniriz yaşadıklarını, yitirdiğimizde anlayacağız bizde yaşadıklarımızı...

Belki mutluluğun resmini çizmeyi denemiyorum Abidin Dino gibi, yeteneğimin olmadığını düşünerek bırakıyorum hayatın fırçasını elimden. Mutluluğumu satırlarıma saklıyorum. Hayattan fotoğraflar çekiyorum sevdiklerim için, hepsini hafızama kazıyorum. Baktıkça onların mutlu olduğunu görebilmek ''işte beni mutlu eden'' diyorum. Tek başıma mutlu olmak istemiyorum. Sevdikleriminde buna dahil olduklarını görebilmek istiyorum. Boya kutusundan çıkan fırçanın damlattığı güzelliklerin üstüme sıçramasını umut ediyorum.

Kendinden Uzaklarda

2009-02-09T01:01:00.004+02:00

Yakınların bile uzakta kaldığı zamanlar gelir hani kimsenin çare olmayı başaramadığı zamanlar. İsteyipte ulaşamadıklarımız olur hani varlığında huzur verdiği halde yanımızda olmayanlar. Yalnızlığın üzüntüsü sarar dört bir yanı ama istenen zaten tek olmaktır. Her şarkıda ayrılık hissi olduğu , uzakları düşünmemize sebep olur. Yollardan geçtikçe peşimizden gelmeyecek olan hüzün müdür ? Yoksa geçtiğimiz yollarda bıraktığımız düşüncelerimizden mi arınırız ?

İçinde bulunduğum zamanın çabuk geçmesi mümkün değil biliyorum. Arkamda bırakmam gereken düşünceleri yollara savurmak üzere uzaklara gitmeye karar verdim. Elbette döneceğim. Döndüğümde yeni hatıralarım olacağından eminim. Elime geçen sadece farklılık olacak, şimdilik bu bile bana yeter. Yaptıklarımdan değil, aklımdakilerden kaçıyorum.

Gülümsemelerin verdiği destekle yola devam ediyorum. Dostlar her zaman yanımda, gittiğim uzaklarda bile. Eğlenerek, unutarak, yenilenmiş olarak, kaldığım yerden değilde en baştan başlayarak yakında yine evimde olacağım. Tekrar görüşebilmek dileğiyle ....

... Kendimle Yol Alırken ...

2009-01-27T01:28:00.023+02:00

Zaman yardım ediyor gerçekten şu anda bana, acılarımı unutmaya en azından. Henüz sevinmek kolay değil, belki de son saniye gelince güleceğim hayata. Bunu düşünebilmek bile ne kadar da umutlu olduğumu gösteriyor. Meydan okuyabilmek herşeye rağmen, tekrar kaldığım yerden direnebilmek beni ayakta tutuyor. Hepsinin yavaş yavaş kum taneleri gibi deniz'e karışması gülümseyişimi yüzüme yansıtıyor.

Gözlerimin önünden geçenler, başımdan tekrar geçmesin diye gayret ediyorum. Mutluluğu tek başıma penceremden bakarkende görebiliyorum. Yalnızlığı yağmur yağdığında unutabiliyorum. Rüzgarın sesinde istediklerimi duyabiliyorum. En önemlisi tüm bunlar için şükrediyorum. Sırtımı kendime yaslıyorum yorulduğum zaman. İçimden söylüyorum şarkımı duyan olana dek, şansımı zorlamıyorum, şansımı bekliyorum.

Tekrar ederek yaşıyorum belki ama her tekrardan haz almayı deniyorum. Sevdiklerimin yanımda oluğunu biliyorum. Kaybedilmiş sevgileri de düşünüyorum ara sıra, pişmanlık duymaktansa bir daha pişman olmayacağım şekilde davranıyorum. Zaten hayatında öğretmek istediği bu anladığım kadarıyla.

Şimdi hiç bir amacım yok sadelikten başka, basitçe yaşamak en kolayı benim için. Kendimi dinleyerek kıyı kıyı dolaşmak, yorulduğumda saatlerce oturduğum banklarda küçük bir gülümseme görmekte keyif veriyor. Güneş'in bizlere yakın olduğu günlerde, kendimi gözlerimle anlatabildiğim bir an içerisinde, yukardan düşen tek bir damlanın beni bulması dileğiyle ...

GidenLeRden Bana KaLanLaR

2009-01-12T01:53:00.009+02:00

Nelerle geçti zaman ? Kimlerle ? Nerelerde geçti ? Ama sorularda cevapları, hepsi geçti gitti. Yine umudum yok yine heyecanım. Yine bir başarım yok yine bir sevdam. Yeni bir günüm yok sadece 7 tane aynı günüm var. Her geceye ait uykusuzluğum, her sabaha ait düşüncelerim var. Masal değil anlattıklarım hepsi yaşanmış gerçekler, hayatımdan kesitler, yatmadan önce uyutacak sıkıcı hikayeler belki. Hepsi de kendim için, efkarımı yenmek, hayata direncimi arttırmak için.

Kapalıydı gözlerim uyandığımda, üzerimde su damlaları yukardan aşağıya iniyordu. Yan tarafta suyun sesi, kulağımda hoş bir fısıltı vardı. Gözlerimi açtığımda kulaklığım kulağımda, yürüyodum yağmur altında bir deniz kıyısında. Dedim ya uyanmıştım ama gözlerim kapalıydı. Açmayıp gözümü, hayal etseydim yolları daha güzel olurdu. Zihnimde canlandırdığım yollarda yaşasaydım. Çukurları bilsem, tehlikeleri görsem, hiç hata yapmadan ilerleseydim hayatta. Kaybım olmasaydı, kazanmak için yeni bir yol arar mıydım tekrar gün doğduğunda. Yoksa bu sefer şikayetçi mi olurdum sıradanlığında. Ortasını bulamadıktan sonra birini seçmek gerekir diye düşünüyorum. Ben istemesemde bir seçim yaptım. Kaybettiklerimi kazanmak adına yeni ve bilinmeyen yollardan geçmeyi bekliyorum.

Kalbimden geçenlerden de vazgeçiyorum. Hepsi de yordu, yıktı, üzdü ve bitti. Bir tane kalmadı ki bana faydası olan, bir tanesi de yok ki bana karşı sevgisi kalan, biri de olmadı ki vazgeçmemi sağlayan. Yanlışların bedelini ödetiyor ama hayat bir şekilde, ya veriyor acıyı yüreğine, ya dolduruyor yaşları gözlerine ya da yaşatıyor hergünü binlerce kere. Hatalarımın sebebi olan kalbimi çıkartıyorum yerinden. Bu kadar yorulduğuna göre vazgeçer belki artık sevmekten.

Ne düşünüyorum geçmişi ağlıyorum yaptıklarıma, ne hayalini kuruyorum geleceğin umut ediyorum. An'ı yaşamak bile zor çünkü her geçen saniye geleceğe götürücek birer birer biliyorum. Yine de ayakta durmaya gayret ediyorum. Henüz bitti denmedi sadece bir uyarı geldi.

Hayat'ın 3 günde verdikleri

2009-01-05T02:14:00.007+02:00

''Hoşgeldin'' demek yerine ''Neden geldin ?'' diye sorduğum bir yıl oldu 2009. Buraya yazma cesaretini bıraktım. Kağıda yazacak kalemi tutacak gücüm yoktu. 3 günde yaşadıklarımı hayat tecrübesi olarak nitelendirmek az gelir.

Herkesin başlangıç çizgisinden başladığı bir yarışa ben o kadar geriden başladım ki , yarışmama gerek bile kalmadı. Hayat beni bir türlü yarışa ortak etmiyor. Yaptıklarımla çok geniş bir alana üzüntü yaşattım. Kendime vermediğim zararı başkalarına verdim.. Acıyı gözyaşlarımla öğrendim. Öyle birşeydi ki içimdekiler; susup,yatıp atamadım bile üzerimden. Çıkıp koşmak, ağlayarak bağırmak yetmedi. İnat etti gitmedi yine kara bulutlar ...

Şimdi hep haber bekliyorum. Hatırladıkça kendimi kahrediyorum. Biliyorum ki hepsi unutulcak ama çok utanıyorum. Gülüşüm soldu gitti, o da yerine gelicek umarım. Bekliyorum hayat tarafından gelecek güzel haberleri ve iyi olacağını umuyorum.

Beni es geçti çok şükür, hepimizi sağ bıraktı ona da şükür. Öyle çok arandım ki , iyi ki dedim beni bağışladın da bu kadar insanı da üzmedim. Hepsini bana verdin ya en çokta ona şükür. Sevildiğimi bilmekten çok hissedebilmek beni ayağa kaldırdı. Belki hemen değil ama tekrar kendimi bulana dek bu da bana yeter. Yaşattığım tüm acılar, verdiğim tüm yaralar, korkuttuğum insanlardan, yaptıklarım için binlerce kez özür diliyorum.

Aramayı ilk akıl ettiğimde gelene, herşeyden çok sevip bir o kadar çok üzdüğüm bizimkilere, yatağıma atlayıp sarılanlara, hasta haliyle gelip bize bakana, uzaklardan gelipte halimi merak edenlere, yollarda peşime düşene, sarılıp kollarında ağladıklarıma, arayıp soranlara, yanımdan hiç ayrılmayıp yanımda olmasa da varlığını hissettirene, nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Hepsine çok teşekkürler . . .

Rakamla: 22 , Yazıyla: Yirmi iki

2008-12-27T15:12:00.007+02:00

Bir yaşım daha bitti. Ne ömrüm kaldı bilinmez ama gidenler geri dönmüyor. Kalan yıllar merakla bekleniyor. Dünya'nın en iyi ailesine sahip olmak yetiyor şimdilik ama onlar olmadığı zaman ne yetecek bilemiyorum. İki elimin parmakları toplamı kadar olan dostlarım da yetiyor. O kadar yakın olmayan arkadaşlarımda...

Evet 22 yıl bitti. Daha kimbilir neler var gelecekte. Belki kısa , belki uzun bir yaşam. Her anımı yarın olmayacakmış gibi yaşayarak, yarına hazırlıksız başlıyorum. Planlarla, umutlarla bugün geçmiyor. Tekrar gülmeye başlamak güzel. Tüm yıllarımda yanımda olmuş olan aileme milyonlarca teşekkürler... Beni çeken dostlarıma da.. Yeni yaşımda hep beraber olabilmek umuduyla ...

Hayat'a Blog...

2008-12-24T12:31:00.003+02:00

Yalnız bıraktın ıssız adam yaptın, oyundan aldın kadrodışı bıraktın, hapşırtıp grip ettin istediğimi söyleyemez oldum. Acaba bende alabileceğin ne kaldı ? Hayat beni yormuyorsun, direkt bitiriyor acı vermiyosun. Uyutmuyor, düşündürüyorsun. Sevdiriyor, söyletmiyorsun. Yalnız bıraktın, aşkta vermiyorsun. Dayanma gücümü ölçüyosun ya da sana tutunma inadımı deniyorsun.

Işıkların sudaki yansımalarını izlemek uykumun bir parçası artık, yastığımı kafamın altına değil, ağrımasın diye sırtıma koyuyorum. Sabah olmasını bekliyorum; düşünüp-yazarak, söylemeyip-susarak, içime atıp-somurtarak, vazgeçtim inanarak.

Tek dileğim mutluluk o da kendim için değil . . .

A.S

Yalnızlıkla Beraber Kaçış Planları

2008-12-20T23:31:00.004+02:00

Yazmak icin gece olmasını beklemek nedendir anlayamadım. Karanlıkta yazarken kimse görmeyecek diye mi yoksa kimin yazdığı belli olmasın diye mi ?

Yollarda buldum kendimi, gidip geldim uzaklaşmak adına. Sadece bir köpeğin tasmasının uzadığı kadar gittim her zaman aynı mesafede tekrar geri döndüm. Neden bu kadar gitmek istedim ? Sıkılmak kelimesi anlamsız ve yetersiz geldi.

Günler geçti peşpeşe biri de beklemedi. Her günle birlikte farklı düşünceler geçti aklımdan. O kadar alışkanlık yaptı ki bu yalnızlık, giderse fark edilecek cinsten, kaldığında boğacak gibi olurken, sensizlikten son baharı da kaçırmışım ben.

Sevdiğimi söyleyemediğim her gece biraz daha bulutlanıyor gözlerim. Her gece '' Tükeneceğiz'' derken Sezen derinden, cevap geliyor '' Ben kimim '' diye Candan Erçetin'den. Hiç birşey kelimelerin paragraf olmasından güzel gelmiyor. Kimse bilmiyor kim olduğunu ben dahil. Yarını bekliyorum, yarın gelene kadar. Kaçmıyım diyorum ama tutamıyorum ne sözümü ne kendimi.

Bekliyorum terk edilişimi yalnızlık tarafından, düşünüyorum geçmişte yaptığım hataları yapmamak için tekrardan. Gülebiliyorum neyse ki hala en azından. Üzüntülerim, sadece güzelliklerin bu kadar kolay harcanmasından.

Ya geçsin zaman özlemi bitirsin, ya otursun yanıma sevdiğini söylesin...

A.S

9 günlük özetler

2008-12-12T15:02:00.005+02:00

Yılda sadece iki kez uğrayan, tatilin 9 günlere kadar çıktığı, el öpenlerin çok olduğu, birisinde kan gölünün ötekisinde şeker komalarının oluştuğu günler olan bayramların kurban cinsinden olanını geride bıraktık. 9 gün tatil kullan kullan bitmez düşüncesinden asıl anlamının unutulduğu cinsten oldu artık bayramlar. Eskiden bayram gelince heyecan yapardık. Ama ilk gün sabahın köründe kalkıp, yeşil tepeler üzerinde rüzgarın yüzüme sert vurduğu yerde, o ufacık çocukların ellerinde poşetler, temiz ve güzel kıyafetleriyle kapı kapı bayram tebriği yaptığını görünce '' çok şükür '' dedim. Bir yerlerde hala bayram eskide kalmış. Ne e-mail olarak geliyor posta kutuna ne de mesaj olarak geliyor cep telefonuna, gerçekten geliyor elini öpüp, mendil arasında şekerle, lirayla ...

Bu kadar anlattın da sen ne yaptın bayramda acaba diye düşünenlere kalan satırlarım; kurban kesilirken soğukta bekleyişim, kan kokusunda çay içişim, ilk görevlerim hatırladığım kadarıyla. Sadece bayramlarda bu kadar vakit geçirdiğimiz akrabaları ziyaret etmek en güzel olanıydı. Hiç yanımdan ayrılmayan yalnızlıkla beraber olma düşüncesindeydim.

Bir anda yanımda belirdiğinde sadece sarılıp uyumak bile yeter demiştim. En çok ihtiyacım olan sıcak kalmaktı. Yalnızlık o gece içerde tek kalmıştı. Tam o sırada kendimi sorguluyordum. '' Acaba bunun sebebi neydi ? '' diye, sebebini bulamadım henüz ama en azından uyandığımda bir parça mutluluk damlamıştı yüreğime.

O kadar farklı geçmişti ki günlerim sıradanlık ne zaman gelicek diye öylece durup bekledim. Neyse ki bu bekleyişimi fark edip beni önce sahaya, sonra kulübeye sonra da eve kadar takip etti. Artık yola koyulma vakti geldi. Şile'ye doğru yol aldım. Oradan ilk yazımı yazıyorum.

Bilinmemişlikten oluşan rahatsızlık sonucu gönderilmekten korkulan mesajlar, mutlu etmenin mutluluğunda yalnızlığa alışkanlıklar, özlemin merakla beklediği ne yaptığından habersizlikler, bunları umursamayan ama yine de vazgeçilemeyensin ...

A.S

Güneş'in Yansımalarında geçen Zaman

2008-12-06T01:21:00.004+02:00

Dakikaları saymakla başladığım günümün ortasında , bir anda güneş parlayıverdi. Gerçi daha erken doğması gerekirdi ama kar yağması gereken ayda güneş'in yanımda olması bile sevinmeye değerdi. İp üstünde salıncakla tepelere çıkmak akıl işi değildi belki de ama bir parça mutlu edebilmek benim için herşeyden güzeldi.

Zamanda çok kıskanç olsa gerek normalde damla damla akan o değilmiş gibi bugün bi şelale havasındaydı. Bu kadar güzel geçen dakikaları toplayıp saat yaptı. Yetmedi havayı karartıp güneş'imi eve gönderdi. O da yetmedi , rutine devam etti. Peşine bir de gece oldu. Yatma vakti vs. Yine mi yeni bir gün bonus kazandım :) aman hiç bitmesin hep devamı gelsin, tabi ki böylesi gelsin, içinde; küçük adacıklar - ip üstünde salıncaklar - kocaman köprülerin altından geçen minicik motoryatlar olsun ... Tabi birde Güneş olsun , içim ısınsın.

A.S

Başlangıç

2008-12-04T14:14:00.006+02:00

Kaç gün oldu sayamadım, odama yansıyan güneşten hayat bularak uyandığım kaçıncı sabaha vardım. Kimi zaman öğlen kalktım, günü yarılamak adına. Kimi zaman erkenden uyandım, yeni birgün umuduyla. Yeni bir gündü aslında her uyandığımda ama yaşadığım dündü gün içerisinde baktığımda.

Uzun zaman oldu kağıtlara yazmadığım, ne de severdim kelimeleri konuşturmayı ... En azından başlasam diyerek bu satırları yazıyorum. Belki de zor bir başlangıç uzun ara verip tekrar devam etmek. Sadece bir başlangıç olmaz umarım. Arada bir yazıp kendimi ti'ye almak, düşündüklerimi pat diye söylemektense burda ufacık dokundurmak, kısaca boşlukları doldurmak adına bundan böyle bu sayfalarda kendimi yazıp, okuycam . Umarım aynaya bakmaktan daha kolay, daha keyif veren, daha az acı çektiren durumlarla karşılaşırım, yazdığım kelimelerle.

Belki de okudukça zamanın nasıl geçtiğini, nelerin değiştiğini daha rahat anlarım. Büyümek istemesemde büyüdüğümü fark ederim. Dediğim gibi sadece Başlangıç bana gerekli olan ...

A.S